Golfclub Houtrak


<< Terug naar het nieuwsoverzicht

Nieuws & mededelingen


“De strijd om het groene jasje”

Wie mag zich over 4 maanden DE WINTERMASTER noemen en het groene jasje in ontvangst nemen? Een titel die niet voor de mooi-weer-spelers is, maar alleen aan de echte fanatiekeling toebehoort die elke weersomstandigheid trotseert. Dus kom maar op met die Siberische temperaturen, gure oostenwinden met regen- en hagelbuien. Wij Houtrakkers zijn er klaar voor.

Maar afgelopen zondag nog even niet. Dat was nog een beetje zomergolf, maar met de aantekening dat een hoop balletjes op veel plaatsen in de baan verstoppertje aan het spelen waren, dat de rough toch wat natter was dan gewend, de balvluchten minder lang waren en er minder rol door de baan was. Misschien toch al een beetje richting het wintergolf gevoel. 

Daar had ik zondag gelukkig niet zoveel last van. Vergezeld door Ben Stroot en Michel Post startte ik op hole 10 en lag mijn bal na twee slagen op een halve meter van de hole. Geen birdie, dom, veel te snel geslagen, had je je maar beter moeten concentreren. Oké niet zeuren, was een top approach, op naar de volgende hole. Dat gevoel hield ik lang vast en ik ging vrij relaxt door de baan en stond na 14 holes +1 voor de ronde. En op dat moment begon er opeens een stemmetje achterin mijn hoofd te fluisteren “dit gaat een toprondje worden”. Die had ik meteen de mond moeten snoeren. Niet gedaan, gevolg: iets minder scherp van de tee, geen fairway, geen GIR en daar was de 4e bogey op de kaart. De volgende hole exact hetzelfde, een zwaar bevochten 5e bogey was helaas een feit.

“PANNENKOEK, wat ben je nou aan het doen???”  Ineens begon dat irritante stemmetje hele andere dingen te zeggen: “Daar gaat je toprondje, zal wel een bufferkaartje worden”. Wederom dat stemmetje niet stil kunnen krijgen met als gevolg dat ik op hole 8 (mijn 17e) met spanning in de armen, een compleet omgetrokken ijzer 8 sla, gevolgd door een oerkreet die waarschijnlijk op iedere hole in de baan gehoord is (bij deze nogmaals mijn excuses) en ik beland midden in het bos ter hoogte van de vlag. Met een goede chip, maar die van richting veranderd werd door een takje op de grond, stuiterde mijn bal tegen de laatste boom en bleef daar hangen. Nog een kreet maar met iets minder “oer”. Putter uit de tas, iets te hard geraakt waardoor de bal van de heuvel 4 meter voorbij de vlag rolde. Met een alles of niets putt viel hij gelukkig voor een bogey en kwam de 3e op rij op de kaart.

“KOM OP VREDEVOORT, hou het bij elkaar. Nog maar 1 hole!!!” Vanaf de tee links in de rough (boom in mijn lijn), daarna rechts in de rough naast de greenside bunker, een flopshot 5 meter voorbij de pin maar wel op de green. “C’mon Boppie, concentreer je. Deze moet erin”. BOEM!, midden in de hole voor een rondje 76 en een van mijn de beste van het jaar. 

Pffffff, een zucht van verlichting want wat begon als een relaxt rondje werd ineens zenuwslopend en keihard werken. Maar het resultaat is er, die 1ste stap naar het bemachtigen van het groene jasje is gezet. Op naar de volgende wedstrijd gepland voor zaterdag 17 november.

Schrijf allemaal in, want wie wil zich nou niet een WINTERMASTER noemen.

Tot in de baan of het clubhuis!

Gegroet,
Bob Vredevoort
(Wintermaster 2014/2015)